Είμαστε διαφορετικοί. Είμαστε Απολλωνιστές!

Δεν είναι τυχαίο που όποιος έρχεται κοντά στην οικογένεια τον Απολλωνιστών, πολύ δύσκολα φεύγει , δεν είναι τυχαίο που η συσπείρωση μας έγινε στα δύσκολα, δεν είναι τυχαίο τόσο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι έχουμε γίνει πραγματικά ένα!

Οι Απολλωνιστές είμαστε ένα «εργοστάσιο συναισθημάτων» από μόνοι μας και όταν ο θεός του ποδοσφαίρου θέλει να «παίξει» μαζί μας, είμαστε πάντα στη διάθεσή του. Έτσι και χθες.

Πήγαμε στο γήπεδο για ένα κατά φαινόμενα εύκολο παιχνίδι. Για ένα παιχνίδι που υπό κανονικές συνθήκες θα τέλειωνε από το πρώτο ημίχρονο. Και θα τέλειωνε γιατί οι παίκτες μας έχουν βρει ό,τι τους έλειπε και δεν χαρίζουν κάστανο σε κανέναν. Παίζουν με ψυχή, τσαμπουκά και αποφασιστικότητα.

Όμως τίποτα κανονικό δεν ταιριάζει σε εμάς. Μας ταιριάζουν οι έντονες συγκινήσεις, μας ταιριάζουν τα δάκρυα, μας ταιριάζουν οι τεντωμένες φλέβες και οι σφυγμοί στο κόκκινο.

Το χθεσινό ματς τα είχε όλα αυτά. Η βροχή που έπεφτε τουλούμια εξαφάνισε τον τάπητα. Η μπάλα κολλούσε σε όλο σχεδόν το εμβαδόν του γηπέδου. Το συγκριτικό πλεονέκτημα της ομάδας μας που είναι η τεχνική χάθηκε εξ αρχής. Το ματς ήταν θέμα δύναμης, ψυχής αλλά και τύχης. Τα πρώτα δύο τα διαθέταμε. Στο τρίτο είχαμε θέμα. Ένα σουτ έκανε η ομάδα της Πέρα Κλουμπ κοντά στο 60 ‘ και μπήκε μέσα. 0-1. Παγώσαμε. Η εικόνα του γηπέδου δεν επέτρεπε πολλές προσδοκίες για αλλαγή του αποτελέσματος…. Οι παίκτες μας όμως δεν είχαν την ίδια γνώμη, σκύλιασαν ακόμη περισσότερο και λίγο αργότερα κέρδισαν πέναλτι. Ο Βέρμπης πήρε τη μπάλα και έγραψε το 1-1. Τα λεπτά περνούσαν. Οι καρδιές μας στην κερκίδα κόντευαν να σπάσουν. Η βροχή συνέχεια δυνάμωνε. Κι όμως σχεδόν όλοι είχαμε κατέβει στο κάγκελο. Τα 90 είχαν συμπληρωθεί. Και η μπάλα μετά από διώξιμο των αντιπάλων φτάνει στα πόδια του Μαρίνου, αυτός καταφέρνει μέσα στο βούρκο και βγάζει σέντρα λουκούμι και ο Βέρμπης κάνει με ονειρεμένη κεφαλιά το 2-1. Από το σημείο αυτό και μετά γίναμε όλοι ένα κουβάρι, ένα σώμα, παίκτες και οπαδοί. Η ανατροπή είχε γίνει. Το πάθος και η ψυχή του Απολλωνιστή είχαν νικήσει.

Η μεγάλη μας διαφορά με τους άλλους οπαδούς είναι ότι για εμάς δεν έχει σημασία η κατηγορία που παίζουμε, η ομάδα που αντιμετωπίζουμε. Σημασία για εμάς έχει η στιγμή, η δικαίωση της προσπάθειας, η προσδοκία ότι τα καλύτερα έρχονται. Ίσως σε λίγα χρόνια που θα πανηγυρίζουμε γκολ στην Α’ Εθνική να τα πανηγυρίζουμε με λιγότερο πάθος, εξάλλου από εμάς του Απολλωνιστές όλα μπορεί κανείς να τα περιμένει.

Ο Μπουκόφσκι έγραψε κάποτε: « Ναι, είμαι ρομαντικός, υπερβολικά συναισθηματικός, το είδος του ανθρώπου που λατρεύει του ήρωες, και δεν πρόκειται ν’ απολογηθώ γι’ αυτό.»

Ναι είμαστε όλα αυτά και λατρεύουμε τους ήρωες μας, όπως αυτόν που μας έφυγε σαν σήμερα πριν 8 χρόνια αλλά ζει για πάντα στις καρδιές μας, τον δικό μας Πάθιακα!
Συνεχίζουμε λοιπόν….

5 χρόνια φορουμ

5 χρόνια φορουμ

Στο σημερινό φύλο της η Καθημερινή δημοσιεύει μία έρευνα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της οποίας οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, την τελευταία πενταετία, εμφανίζονται απογοητευμένοι απʼ όλους σχεδόν τους δείκτες της ζωής τους. Σιγά το συμπέρασμα θα πει κανείς…. Δεν παύει ωστόσο να αποτελεί και αυτό μια επιβεβαίωση της γενικής εικόνας. Ανέχεια, ανασφάλεια, αποξένωση, απογοήτευση συνθέτουν το σκούρο τοπίο της Ελλάδας στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Κι όμως μέσα στην καταχνιά και την απελπισία εξακολουθούν να υπάρχουν κάποιοι περίεργοι τύποι που προσπαθούν να φωτίσουν με πινελιές ζωντάνιας και ελπίδας τη μίζερη καθημερινότητα, αρνούμενοι, από καταβολής τους, να πάνε με το ρεύμα.

Τέτοιοι είμαστε και εμείς οι Απολλωνιστές˙ που ενώ σε άλλες καλύτερες κοινωνικά και οικονομικά εποχές είχαμε τραβήξει μοναχικούς δρόμους μακριά από την Ελαφρά Ταξιαρχία, με αποτέλεσμα να δράσουν ασύδοτα οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι που εξαχρείωσαν την ομάδα μας, οδηγώντας την στον πάτο, την τελευταία στιγμή κάναμε τη μαγική κίνηση: Επιστρέψαμε! Βρήκαμε κουράγιο, βρήκαμε δύναμη και δώσαμε σε εμάς και στον σύλλογο ελπίδα. Ποντάραμε στο αουτσάιντερ αφού δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε! Στην παρέα προστέθηκε και ένας ακόμη αντισυμβατικός τύπος ο χορηγός της ομάδας, μα πάνω απʼ όλα ένας από εμάς, ο Σταμάτης Βελλής, και όλοι μαζί ξεκινήσαμε τη μεγάλη προσπάθεια. Την προσπάθεια για την Αναγέννηση του Απόλλωνα.

Το ξύπνημα μας όμως δεν ήρθε από μόνο του. Οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα μέσο που για αρκετούς ευθύνεται για την αποξένωση και την αποχαύνωση του ενεργού πολίτη της εποχής. Το διαδίκτυο. Στη δική μας περίπτωση πάντως φαίνεται καθαρά ότι ίσχυσε η άποψη, για πολλούς και ιδεολογία, που θέλει το ίντερνετ να συνοδεύεται από ένα όραμα για τον κόσμο και από ένα σχέδιο για την κοινωνία που χαρακτηρίζονται επαναστατικά.

Το δικό μας φόρουμ που έκλεισε τα 5 του χρόνια ήταν το «φλάμπουρο» της μικρής μας επανάστασης. Δειλά –δειλά στην αρχή. Πιο δυνατά στη συνέχεια. Πάντα όμως με όραμα και στόχο την Αναγέννηση του Απόλλωνα, μας έφερε κοντά. Γνωριστήκαμε, ενημερωθήκαμε, σκεφτήκαμε, οργανωθήκαμε, βριστήκαμε, φύγαμε, γυρίσαμε. Βρήκαμε το δικό μας ανεξάρτητο βήμα. Βρήκαμε τη φωνή μας. Χάρη σε αυτό κρατήσαμε ψηλά την αξιοπρέπεια του Απόλλωνα και τη δική μας. Χάρη σε αυτό δημιουργήσαμε φιλίες. Χάρη σε αυτό προασπίσαμε τον σύλλογο μας. Χάρη σε αυτό «φοβίσαμε» όσους τον επιβουλεύονται. Χάρη σε αυτό μπορούμε σήμερα να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο.

Χρόνια μας Πολλά λοιπόν και πάμε δυνατά. Όλοι μαζί συνεχίζουμε να κάνουμε μπλε όλα τα γήπεδα. Όλοι μαζί με τους παίκτες, τον χορηγό, τους ανθρώπους του τμήματος και την τεχνική ηγεσία προχωράμε να κατακτήσουμε την πρώτη άνοδο για να την αφιερώσουμε σε όλους εμάς που πάμε κόντρα στο ρεύμα. Σε όλους εμάς που αρνούμαστε τα ειωθότα, που αρνούμαστε τη μιζέρια… Και που ξέρετε ίσως να ισχύσει και η άποψη κάποιου από εμάς που επιμένει να λέει «Πρώτα θα Αναγεννηθεί ο Απόλλωνας και μετά θα τον ακολουθήσει και η κοινωνία μας»…

Ο πιτσιρικάς....

Λένε πως μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Και έχουν δίκιο! Στην προκειμένη περίπτωση αυτός ο πιτσιρικάς, που έπιασε ο φακός του Βαγγέλη, με το σορτσάκι του μέσα στο ψοφόκρυο , να υψώνει τα χέρια και να πανηγυρίζει το γκολ του Σουλελέ στο ματς με τον Αία, αξίζει περισσότερο σαν εικόνα από όλες τις αράδες που γράφουμε.

Και αξίζει γιατί φανερώνει στην πράξη πως αυτή εδώ η ομάδα, η ομάδα που θεοί και δαίμονες έχουν βαλθεί εδώ και χρόνια να τη σβήσουν από το χάρτη δεν θα τους κάνει τη χάρη! Η «πιτσιρικαρία» που έχει φάει την «ένεση» με τον Απόλλωνα είναι αυτή τη στιγμή η μεγάλη του περιουσία. Αυξάνονται και πληθύνονται και δεν μασάνε ούτε από αποτελέσματα, ούτε από κρύο και ζέστη! Το συναίσθημα να τους βλέπεις να μαζεύουν ευρώ-ευρώ το χαρτζιλίκι τους για να συμπληρώσει ο ένας το εισιτήριο του άλλου στο ματς με την Ιωνία δεν ανταλλάσσεται με τίποτα! Το συναίσθημα να τα βλέπεις γεμάτα αγωνία να παρακολουθούν τα παιχνίδια είναι μοναδικό.. Το συναίσθημα να τα βλέπεις να συνεχίζουν τα συνθήματα ακόμη και όταν εσύ σταματάς σε γεμίζει ικανοποίηση.

Ο Απόλλωνας έχει πάψει πια να είναι η ομάδα των γερόντων όπως μας λέγανε παλαιότερα. Ο Απόλλωνας έχει πάψει να είναι αποκρουστικούς για τους πιτσιρικάδες, όπως ήταν για εμάς που ακουμπάνε ή ακουμπήσαμε τα πρώτα –άντα . Και αυτό δεν οφείλεται σε καμία φυγή της Αεκ από τη Φιλαδέλφεια, οφείλεται στην προσπάθεια που έχει κάνει η Αναγέννηση εδώ και χρόνια, οφείλεται στην προσπάθεια που έχουν κάνει ορισμένοι προπονητές του ερασιτέχνη, οφείλεται στη διοίκηση και στον χορηγό που δεν τους κλείνουν τις πόρτες, όπως γινόταν στη δική μας γενιά.

Άνοδος και γι’ αυτούς

Για να συνεχίσουν λοιπόν οι πιτσιρικάδες να υψώνουν τα χέρια τους γεμάτοι περηφάνια, για να γίνονται όλο και περισσότεροι, για να γίνει ξανά ο Απόλλωνας ομάδα της καρδιάς και όχι της γειτονιάς, χρειάζεται οι παίκτες μας να του δώσουν χαρές. Να του δώσουν την άνοδο, που τόσο πολύ θέλουν, που τόσο συνειδητά –σχεδόν στο σύνολό τους- απαιτούν.

Για να συνεχίσουν λοιπόν οι πιτσιρικάδες να δίνουν ραντεβού τις Κυριακές τα μεσημέρια στη Ριζούπολη χρειάζεται να είναι δυνατή η Αναγέννηση. Να κάνει πράγματα, να διδάσκει οπαδική και φίλαθλη συνείδηση, να προστατεύει και να καθοδηγεί τη νέα γενιά. Και αυτό θα κάνουμε!

Για να συνεχίσουν λοιπόν οι πιτσιρικάδες να ονειρεύονται τον εαυτό τους στη θέση του Βέρμπη και του Λαζανά χρειάζεται να υπάρχει δυνατός ερασιτέχνης Απόλλωνας. Να τους δίνει τη δυνατότητα να μαθαίνουν ποδόσφαιρο (καθώς και άλλα αθλήματα) και κυρίως αθλητική αγωγή. Και αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση όλων των ενεργών Απολλωνιστών.
Το νου μας στα παιδιά λοιπόν γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα και η προοπτική.
Ραντεβού μαζί με τα παιδιά την Κυριακή στους Αγίους για να πάρουμε το διπλό..

Υ.Γ 1: Η Αναγέννηση έχει βγάλει το νέο της ημερολόγιο. Αξίζει όλοι να στηρίξετε την προσπάθεια. Το κόστος είναι μόλις 5 ευρώ.

Υ.Γ 2: Το Σάββατο 30/1 είναι προγραμματισμένη η Γεν. Συν . του Γ.Σ Απόλλων η παρουσία όλων των μελών είναι απαραίτητη.

Υ.Γ 3: Στηρίζουμε όλα τα τμήματα το Σάββατο 30/1 όλοι στο κλειστό! Δίπλα στην ομάδα βόλεϊ και την Κυριακή μετά τους Αγίους κοντά στα κορίτσια του μπάσκετ!